Памер шрыфту
Чытаньне за 24 сакавіка 2011:


Кніга Быцьця 7.11-8.21

11. На шасьцісотым годзе жыцьця Ноевага, на другім месяцы, на сямнаццаты дзень месяца, у гэты дзень адчыніліся ўсе крыніцы вялікай бездані, і вокны нябесныя адчыніліся;
12. і ліў на зямлю дождж сорак дзён і сорак ночаў.
13. У гэты самы дзень увайшоў у каўчэг Ной, і Сім, Хам і Яфэт, сыны Ноевыя, і жонка Ноева, і тры жонкі сыноў ягоных зь імі.
14. Яны, і ўся жывёла паводле роду іхняга, і ўсякае быдла паводле роду яго, і ўсе гады, паўзуны па зямлі, паводле роду іхняга, і ўсё лётнае паводле роду ягонага, усе птушкі, усе крылатыя.
15. І ўвайшлі да Ноя ў каўчэг па пары ад усякай плоці, у якой ёсьць дух жыцьця;
16. і тыя, што ўвайшлі, мужчынскі і жаночы пол усякай плоці ўвайшлі, як наказаў яму Гасподзь Бог. І зачыніў Гасподзь за ім.
17. І доўжылася на зямлі паводка сорак дзён, і памножылася вада і падняўся каўчэг, і ён узвысіўся над зямлёю;
18. а вада мацнела і вельмі множылася на зямлі, і каўчэг плаваў па паверхні водаў.
19. І ўзмацнела вада на зямлі незвычайна, так што пакрыліся ўсе высокія горы, якія ёсьць пад усім небам:
20. на пятнаццаць локцяў паднялася над імі вада, і пакрыліся горы.
21. І зьнежыцьцёвела ўсякая плоць, якая рухаецца па зямлі, і птушкі і быдла, і зьвяры і ўсе гады, якія поўзаюць па зямлі, і ўсе людзі;
22. усё, што мела дыханьне духу жыцьця ў ноздрах сваіх на сушы, памерла.
23. Зьнішчылася кожная істота, якая была на паверхні; ад чалавека да быдла, ігадаў і птушак нябесных, усё зьнішчылася зь зямлі: застаўся толькі Ной, і што было зь ім у каўчэзе.
24. А вада мацнела на зямлі сто пяцьдзясят дзён.
1. І ўспомніў Бог пра Ноя, і пра ўсю жывёлу, і пра ўсё быдла, якія былі зь ім у каўчэзе; і навёў Бог вецер на зямлю, і воды спыніліся.
2. І зачыніліся крыніцы бездані і вокны нябесныя, і перастаў дождж зь неба.
3. А вада спакваля вярталася зь зямлі, і пачала ўбываць вада праз сто пяцьдзясят дзён.
4. І спыніўся каўчэг на сёмым месяцы, на сямнаццаты дзень месяца, на гарах Арарацкіх.
5. Вада спакваля ўбывала да дзясятага месяца; у першы дзень дзясятага месяца паказаліся вярхі гор.
6. Праз сорак дзён Ной адчыніў зробленае ім акно ў каўчэзе
7. і выпусьціў крумкача, які, вылецеўшы, адлятаў і прылятаў, пакуль не абсохла зямля ад вады.
8. Потым выпусьціў ад сябе голуба, каб бачыць, ці сышла вада з улоньня зямлі;
9. але голуб не знайшоў месца спакою нагам сваім і вярнуўся да яго ў каўчэг; бо вада была яшчэ на паверхні ўсёй зямлі; і ён працягнуў руку сваю, і ўзяў яго, і прыняў да сябе ў каўчэг.
10. І патрываў яшчэ сем дзён і зноў выпусьціў голуба з каўчэга.
11. Голуб вярнуўся да яго вечаровай парою, і вось, сьвежы аліўкавы ліст у дзюбе ў яго: і Ной даведаўся, што вада сышла зь зямлі.
12. Ён патрываў яшчэ сем дзён далей і выпусьціў голуба; і ён ужо не вярнуўся да яго.
13. На шэсьцьсот першым годзе пад першы дзень першага месяца счэзла вада на зямлі; і адкрыў Ной дах каўчэга і паглядзеў, і вось, абсохла паверхня зямлі.
14. І на другім месяцы, да дваццаць сёмага дня месяца, зямля высахла.
15. І сказаў Бог Ною:
16. выйдзі з каўчэга ты і жонка твая, і сыны твае і жонкі сыноў тваіх з табою;
17. выведзі з сабою ўсе жывёлы, якія з табою, ад усякае плоці, з птушак, і быдла, і ўсіх гадаў, якія поўзаюць па зямлі: хай разыдуцца яны па зямлі, і хай плодзяцца і множацца на зямлі.
18. І выйшаў Ной і сыны яго, і жонка яго і жонкі сыноў ягоных зь ім;
19. усе жывёлы, і ўсе гады, і ўсе птушкі, усё, што рухаецца па зямлі, паводле родаў сваіх, выйшлі з каўчэга.
20. І зладзіў Ной ахвярнік Госпаду; і ўзяў з усякага быдла чыстага і з усіх птушак чыстых і прынёс на цэласпаленьне на ахвярнік.
21. І нюхаў Гасподзь прыемныя пахошчы, і сказаў Гасподзь у сэрцы Сваім: ня буду больш праклінаць зямлю за чалавека, бо намысел сэрца чалавечага - зло ад маладосьці ягонай; і ня буду болей пабіваць усё жывое, як Я зрабіў:

Кніга Выслоўяў Саламонавых 10.1-22, 10.31-11.12

1. Выслоўі Саламона. Сын мудры радуе бацьку, а сын бязглузды - засмучэньне маці ягонай.
2. Не даюць карысьці скарбы няправедныя, а праўда ратуе ад сьмерці.
3. Не дапусьціць Гасподзь, каб галадала душа праведнага, а зьдзірства бязбожных адкіне.
4. Лянівая рука робіць бедным, а рука руплівая ўзбагачае.
5. Хто зьбірае летам - сын разумны, а хто сьпіць у жніва - сын шалапутны.
6. Дабраславеньні - на галаву праведнага, а вусны бязбожным затуліць насільле.
7. Памяць пра праведнага дабраславёная будзе, а імя бязбожных спаганьбіцца.
8. Мудры сэрцам прымае запаведзі, а бязглузды вуснамі спатыкнецца.
9. Хто ходзіць у беззаганнасьці, той ходзіць бясьпечна; а хто скрыўляе шляхі свае, той будзе выкрыты.
10. Хто міргае вачыма, той чыніць прыкрасьць, а бязглузды вуснамі спатыкнецца.
11. Вусны праведніка - крыніца жыцьця, а вусны бязбожным затуліць насільле.
12. Нянавісьць будзіць разлад, любоў акупае ўсе грахі.
13. На вуснах у разумнага мудрасьць, а на целе ў дурнога - дубец.
14. Мудрыя зьберагаюць веды, а вусны немысьля - блізкая пагібель.
15. Маёмасьць багатага - моцны горад яго, бяда бедным - іхняе ўбоства.
16. Праца праведнага - на жыцьцё, прыбытак бязбожнага - на грэх.
17. Хто захоўвае настаўленьне, той на дарозе да жыцьця; а хто пагарджае засьцярогай - блукае.
18. Хто хавае нянавісьць, у таго вусны ілжывыя; і хто пашырае паклёпы - неразумны.
19. Пры шматслоўі ня ўнікнуць грэху, а хто стрымлівае вусны свае - разумны.
20. Чыстае срэбра - язык праведнага, а сэрца бязбожных - нікчэма.
21. Вусны праведнага пасьвяць многіх, а неразумныя мруць ад нястачы глузду.
22. Дабраславеньне Гасподняе - яно ўзбагачае і смутку з сабой ня прыносіць.
[...]
31. З вуснаў праведніка крынічыць мудрасьць, а язык шкодлівы будзе вырваны.
32. Вусны праведніка любяць богаспадобнае, а вусны бязбожных - разбэшчанае.
1. Няправільныя вагі - агідныя Госпаду, а правільныя вагі ўпадабаньне Яму.
2. Прыйдзе пыхлівасьць, прыйдзе і ганьба; а са сьціплымі - мудрасьць.
3. Беззаганнасьць будзе кіраваць пабожнымі, а хітрасьць вераломных загубіць іх.
4. Не паможа багацьце ў дзень гневу; а праўда ўратуе ад сьмерці.
5. Праўда беззаганнага прастуе дарогу яму, а бязбожны ўпадзе ад бязбожнасьці сваёй.
6. Праўда пабожных ратуе іх, а бязбожнікі будуць злоўлены беззаконьнем сваім.
7. Надзея бязбожніка зьнікае пры сьмерці, і спадзяваньне бязбожных зьнікае.
8. Праведніку ёсьць ратунак зь нягоды, а замест яго трапляе ў яе бязбожны.
9. Вуснамі крывадушнік нішчыць блізкага свайго, а праведнікі празорлівасьцю ратуюцца.
10. З дабрадзенства праведнікаў радуецца горад, а як гіне бязбожны - сьпявае.
11. Дабраславеньнем праведных узвышаецца горад, а вуснамі бязбожнікаў руйнуецца.
12. Недавумак пагарджае блізкім сваім; а разумны чалавек маўчыць.